Op 7 mei 2015, één dag voor D-Day, was het zover: Damse dagen werd voorgesteld voor een geselecteerd publiek. Er waren bijna 70 aanwezigen in de Standaard Boekhandel in Mechelen. Dat is helemaal geen sinecure, zeker voor een beginnend auteur. Nadat Mark Verstraelen namens de Standaard de aanwezigen welkom heette, praatten Giramata Schmitt en Stan Lauryssens de boel aan mekaar.

Sofie Simoens gaat er een gat van door

Dromen zijn bedrog van Stan Lauryssens is één grote brok luchtigheid, ondanks dat moslimterrorisme hier het thema is. Lauryssens is een auteur met een op zijn zachtst gezegd opmerkelijke levensloop.

Deze rubriek blijkt heel wat deuren te openen. Toch alvast die van de fijne woning van Stan Lauryssens in Oudenaarde, op de rand van het Pajottenland. Stan is al heel zijn leven de minzaamheid zelve, maar zijn partner Mieke doet daar nog een streep bovenop. In een gesprek van vijf uur (!) is het ondoenbaar de voorbereide snedigheid van dit interview te bewaren. Over Stan valt heel wat te vertellen, op voorwaarde dat je hem niet de touwtjes aanreikt van het gesprek, want voor je het weet zit je op een roetsjbaan van anekdotes en straffe verhalen. Stan is het immers gewoon dat de mensen aan zijn lippen hangen. Gepokt en gemazeld, de radde verkoper die hij ooit was, waarmee hij – jammer genoeg, vindt hij nu zelf - vele slachtoffers maakte.

Stan heeft geboet, we hebben het er straks over. Vooruitkijkend lijkt het me echter vreemd dat het zoetgevooisde klatergoud van zijn eerste carrière zo schril afsteekt tegenover het harde, rauwe wereldje uit zijn romans.

Voor we de schrijver Stan kunnen spreken moeten we langs de mens Stan. Wie is deze extreem extraverte man? Waar ligt zijn introverte kantje? Ik bedacht enkele snedige vragen en met het vaste voornemen me niet in de doeken te laten doen, tel ik alvast mijn vingers aan elke hand, voor ik over de drempel stap.