Roger Moore

Hoewel hij 89 jaar werd, kwam de dood van Roger Moore als een volslagen verrassing. Telkens Roger voor een camera verscheen, was hij goedlachs, een levende reclame voor James Bond. De interviewer ter wille zocht hij steeds naar een puntig antwoord.

Bij uitbreiding kunnen we dat ook zeggen over zijn Bond-carrière. Hij speelde in evenveel Bondfilms als Connery, maar deed er een jaar langer over. Uiteindelijk moest hij de rol lossen omdat hij te oud werd om de viriele kerel uit te hangen.

"Ik ben meer naar mijn stand-in aan het kijken, dan andersom," zo verklapte hij, bij de opnamen van For your Eyes only. Ook de love interest met de 30 jaar jongere Carole Bouquet werd niet geloofwaardig meer. Roger mocht en wilde nog twee films doen, ook omdat Octopussy de concurrentie van Never Say Never moest aangaan. 

Voor mensen van mijn generatie zal Roger Moore altijd in de schaduw staan van Sean Connery. Voor hetzelfde geld vind je evenveel mensen bereid om het tegendeel te beweren. Ik verwijs simpel naar de filmografie van beide acteurs. Die van Connery is ronduit indrukwekkend, bij die van Moore mangelt het aan kaskrakers of cultfilms.

Binnen de wereld van Bond was Moore echter net zo belangrijk, zelfs evenwaardig aan Connery. Mag je van Sean Connery zeggen dat hij Bond gestalte gaf, dan is het dankzij Moore dat Geheim agent 007 bleef bestaan op het witte doek.

Moore stond van begin af aan op het favorietenlijstje van de producers, Broccoli en Saltzman. Moore werd benaderd voor de allereerste James Bondfilm, nog voor Connery ter sprake kwam. Maar Moore koos voor de serie Ivanhoe. Toen Connery na You Only live Twice er voor de eerste keer de brui aan gaf, werd Moore opnieuw gepolst, maar kijk, hij had een contract getekend voor een nieuw seizoen van The Saint. Dus kwam George Lazenby in beeld. Als Lazenby niet naast zijn schoenen was gaan lopen, zou hij waarschijnlijk een strike hebben gehaald, maar hij zette zichzelf buitenspel, zodat opnieuw naar Moore werd gekeken. Maar hop, die zat alweer tot over zijn oren  bij The Persuaders, met Tony Curtis. En Connery aanvaardde plots een monsteraanbod voor Diamonds are Forever. De producers dachten: fijn, voor geld danst de beer, maar dat was ijdele hoop. Connery wilde daarna absoluut de rest van zijn carrière lanceren.  

Hallo Roger? The Persuaders was een succes in Europa, maar sloeg niet aan in Amerika. Dit keer lukte het wel. Broccoli aarzelde geen moment. De periode tussen Diamonds are Forever en Live and Let Die werd veruit de kortste zoektocht naar een nieuwe Bond ooit.

Bij latere Bondfilms, in de periode van Dana Broccoli, zou volop gebrainstormd worden over de figuur Bond, vooraleer een nieuwe acteur werd aangesproken. Bij vader Broccoli heerste meer het buikgevoel. Bond zou zich wel aanpassen aan Moore in plaats van andersom.

Roger Moore was geen begenadigd acteur maar kende zijn beperkingen. Hij had de juiste looks, het Britse flegma en een rake kwinkslag. Daarmee kon hij een hele carrière overleven. Zelf verwoordde hij het zo: "My acting range? Left eyebrow raised, right eyebrow raised."

Moore, die niet van domheid kan beticht worden, kende zijn plaats: pal achter Connery. Hij relativeerde zichzelf voortdurend. In een voorwoord van een van zijn boeken beschrijft hij de scène met zijn 8-jarige zoon Geoffrey. Hij had net het contract getekend voor Bond en was alvast naar een film gaan kijken van zijn voorganger, waarschijnlijk Diamonds are Forever. "Het zou toch mooi zijn, papa, als James Bond hier zou binnen komen en iedereen beschermen?" fantaseerde zijn zoon. "Zeker," bevestigde Roger. "Maar je weet dat papa nu Bond gaat spelen, hé?" "Ja," antwoordde zijn zoon. "Maar ik bedoel de échte Bond."

Dit tekent de man. Hij had steeds het gevoel voor de juiste quote bij elke situatie. Born Gentleman. Anders dan Connery beantwoordde hij met plezier steeds opnieuw dezelfde vragen. Of hij zijn stuntwerk zelf deed? Of course I do my own stunts. And I also do my own lying. Of hij goed betaald wordt? I used to work for a living. Then I became an actor. I enjoy being a highly overpaid actor.

Over hoe hij zijn Bond speelde, werd hij toch wat ernstiger. I always said Sean played Bond as a killer and I played Bond as a lover. I think that Daniel Craig is even more of a killer. He has this superb intensity; he’s a glorious actor.

Bondfilms waren in Roger Moore's tijd lichtvoetiger. De harde lijn van Connery (die later een paar keer zou weerkomen) was weg. Dat is niet toevallig, en niet helemaal de verdienste van Moore. Live and Let Die is van 1973: de nieuwe teneur van Hollywood was toen al een tijdje in voege. Keep it simple, keep it cool. Kijk er de mainstreamfilms van die tijd er maar op na: ze zijn luchtiger, plezierig, vaak zonder inhoud, kortom alles was goed genoeg om de mensen na de zware tijden van de Sixties weer op de rails van het amusement te krijgen. Moore bleek de perfecte acteur om in dat register te worden gecast. Een skiër die van een berg skiet nadat hij uit bed komt? Een reus uit een kabelbaan kegelen? Een sheriff in de auto voor een huiveringwekkende salto? Eén man voor de job: Roger Moore, at your service.

Hij had daarvoor uiteraard een motief klaar: "To me, the Bond situations are so ridiculous, so outrageous. What kind of serious spy is recognized everywhere he goes? Every bartender in the world offers him martinis that are shaken, not stirred. It's outrageous. So you have to treat the humor outrageously as well." 

Roger Moore bleef tot op het einde ad rem: "I've not planned my funeral. I'm not the Queen. A procession through the streets of Stockwell would be nice, I suppose. But when I go, I'd just like everyone to say: 'He lived longer than anyone I knew.'"

 

Roger, and out.