De blik van de bloedhond

De poppenkast bij de Belgische voetbalbond begon met het ontslag van Steven Martens. Iets langer dan drie jaar was Martens het gezicht van de Belgische voetbalbond. Létterlijk. Door zijn haarloosheid gaat de aandacht meteen naar zijn smeekogen, die tussen de verticale plooien in zijn gezicht het beeld oproepen van een gespannen Cocker Spaniël die graag uit zijn mandje wil. Martens had een hoge aaibaarheidsfactor. Daarmee heeft Martens menigeen op het verkeerde been gezet. De commentaren na zijn ontslag waren eensluidend: dynamische kerel, maar te nonchalant. 

Martens betekende nochtans een stijlbreuk in het beleid van de voetbalbond en het is spijtig dat die breuk gebroken werd. Hoewel ik dit beleef, moet ik het niet aanvaarden.

Mensen vergeten vlug. Niet zo heel lang geleden werd de voetbalbond geregeerd door een penningmeester die met zijn kont op de schatkist ging zitten. Er was een advocaat voor nodig, Nederlander bovendien, om te beseffen dat er anders genoeg deuren en ramen waren om het geld door te gooien. De bond werd betoverd door het muziekje van de rattenvanger totdat die Nederlander uiteindelijk vond dat ze in Rusland grotere ramen hadden. Maar het pad was geëffend. Steven Martens werd de nieuwe grote trom.


De voetbalbond is een van de laatste bastions in dit land, dat wordt geregeerd door oude venten. Ik kom daar later nog op terug. Haast niemand, zelfs niet de voetbalcommentatoren op tv, weet hoe het er binnenskamers aan toe gaat. In weerwil van een duidelijk organigram op de website worden verkiezingen verloren door het aantal dolken in iemands rug te tellen. Recent nog maar eens bewezen. Ook daar kom ik nog op terug. 


In een naïeve poging een druppel te plengen in de Kalahari wil ik het opnemen voor bloedhond Martens, die de pech had dat het Belgisch voetbal met zijn blote kont op een goudader bleek te zitten. Daardoor had iedereen door dat het niet op kon. Beenruimte voor een vlucht van drie uur: 100 000 euro. Bonka-bijverdienste voor Kompany: 250 000 euro. Dames niet naar Brazilië: 300 000 euro. Sport/Voetbalmagazine heeft zo’n dozijn bloopers opgelijst voor een totaal van bijna 4 miljoen euro. Dat kietelt de witte ridder in mij.
Dat hotel: hoe zou dat gegaan zijn? Iemand neemt initiatief. Wilmots zegt njet. Waarschijnlijk eerder: “Moi, je dis njet.” Was er wellicht iemand in Brussel, die zei: Doe jij dat even, Jean? Maar Jean valt die maandag ziek en niemand denkt er nog aan. Gevolg: een hotelmanager in Brazilië die zijn ogen niet kan geloven: 25 kamers gereserveerd én betaald. Dubbele winst natuurlijk, want eens het duidelijk werd dat er geen Duivelsvrouw in aantocht was, mocht de plaatselijke bevolking voor halve prijs binnen. Naar het schijnt heeft die manager een mail gestuurd naar BLOSO of hij dezelfde kamers mag vrijhouden voor de Olympische Spelen van 2016!

Steven Martens krijgt een rugzak voor onderweg. Hier zie, 250 000 euro om wat boterhammetjes te kopen en een cola, want het leven zal vanaf nu wat moeilijk worden.

Volgende keer dat je die blik van de bloedhond ziet? Niet aaien, omdraaien, wegwezen!