De Conquistadores van het recht

Ik ben gescheiden. Hoera.  Welles-nietes tussen twee ex-geliefden is vaak gehannes van een weerzinwekkende kwaliteit. Ik bespaar u privé-details. Mijn echtscheiding kostte me drie jaar van mijn leven. Het was nochtans een normale vechtscheiding: wat getrek aan kinderen en een verkocht huis. Een tijdrovend gebrek aan fatsoen. Hoewel ik dit beleef, moet ik het niet aanvaarden.

Van fatsoen gesproken: laat het me hebben over de soldaten die beide partijen inhuren om het gevecht in hun plaats te doen. Gepokt en gemazelde guerrillastrijders die het woord voeren in schaduwgevechten. Zij smijten met gruwelijke adjectieven, produceren tremolo’s alsof het overstapjes zijn, priemen vingers in verkeerde richtingen. Ambassadeurs voor de eerlijke schaamte.

Die soldaten noemen we advocaten. Uniek aan deze Conquistadores van het recht is dat zij voor hun vertoon prijzen bepalen à la tête du client.
O ja, sociale tarieven bestaan. Een alleenstaande met minder dan 944 euro per maand* heeft recht op pro Deo. Minister Turtelboom morrelde in 2013 overigens aan dat pro deo systeem met de introductie van remgelden. Die discussie loopt nog. Het Netwerk tegen Armoede argumenteert terecht dat er al genoeg drempels bestaan voor sociaal zwakkeren. Voor de anderen is de jacht echter vrij.

Werkt overigens prima voor zaken in strafrecht of Handelsrecht. De bobo’s die daar verschijnen voor fraude of misdaad, betalen advocaten vanuit de bedrijfskas, waarna dat wordt verteerd als fiscale aftrekpost. Wie succes heeft mag rekenen op een procedurefout. Wie pech heeft moet gaan voor verjaring. In beide gevallen vallen onkosten (of verlies van inkomsten, intresten en boetes) voor rekening van de gemeenschap.

Ook voor dàt sociaal tarief komt de rest van de mensheid niet in aanmerking. De 21 % BTW die sinds begin 2014 werd ingevoerd, is voor dat soort mensen een bedrijfskost. Voor de anderen is het een verhoging, tout court. Een taks op een last. Dat kietelt de witte ridder in mij.

Om te beslissen wie onze woning mocht houden betaalden mijn ex en ik 10 % van de verkoopwaarde aan onze wederzijdse advocaten. Voor dat sjofele bedrag waren zij aanwezig op een viertal zittingen en zes besprekingen. Ze schrijven brieven, rijden kilometers, maken kopieën, nemen besluiten. Advocaten kunnen torenhoge uurlonen vragen vanwege de ondoorzichtigheid van het systeem. Bij de intake deelt men weliswaar het uurloon mee, maar verzwijgt men dat elke ademtocht van de advocaat voortaan vloeibaar goud wordt. Ik vond het edelmoedig van mijn advocaat dat hij het leed verzachtte door telkens vriendelijk een kopje koffie aan te bieden.

In een naïeve poging een druppel te plengen in de Kalahari lanceer ik volgende gedachtegang:

  • Recht op verdediging is een sociaal recht, niet uitsluitend voor de economisch zwakken. Hun sociale tarief moet echter blijven.
  • Voor de andere categorieën treedt een systeem van remgeld in werking, net zoals in de gezondheidszorg.
  • Zoniet: verlos de advocatuur van hun misselijkmakend onvermogen om reclame te maken. Deze zogenaamd deontologische beperking wordt in het dagelijks leven toch geregeld omzeild. Uiteindelijk worden prijzen daarmee marktconform.
  • Verlaag de BTW opnieuw naar 6 %.

Een opinie als een ander

(*kinderloos gezin: 1213, met 2 kinderen: 1540 euro)