De intrede van Joseph Kabila in Brussel

In een naïeve poging om een druppel te plengen in de Kalahari wil Joseph Kabila Kabange naar Brussel komen. Zijn paleis schilfert wat af, de schatkist geraakt leeg en zijn bevolking heeft geen geld voor nieuwe belastingen. In arren moede wil hij België komen aanporren over de miljoenen regeringssteun die zijn goede vriend Didier in een zwak moment heeft beloofd. In de Congolese taal staat het woord regeringssteun immers synoniem voor L'état, c'est lui. Via de ambassade maakt Kabila zijn wens officieel bekend. 

De Belgische regering schippert tussen ongeveinsde belangstelling en afwachtende scepsis. Lichtjes overdonderd door het verzoek van Kabila, want Congo/Zaïre is nog altijd hun voormalig adoptiekind. Maar goed, men kan de komst van Kabila wellicht aangrijpen om het te hebben over de mensenrechten in zijn land. De onbestaande mensenrechten, meer bepaald. Voor wat, hoort wat. Een programma wordt uitgewerkt. Heeft Zijne Doorluchtige speciale wensen?

De Onverhulde Despoot antwoordt via de Belgische ambassadeur in Kinshasa dat hij wel 30 uur kan spenderen in België, waarna hij spoorslags naar de Azurenkust wil doorreizen, naar de villa die hij ooit van zijn Roerende voorganger inpalmde. Of hij dan gelijk de eerste betalingsschijf kan meekrijgen, want de Azurenkust, dat weet toch iedereen, is niet goedkoop. Mensenrechten? Moet dat echt? Zullen we daar wel tijd voor hebben?

O ja, speciale wensen: vrouw en dochter komen mee, samen met wat lijfwachten. Het is tegenwoordig veiliger in Afrika dan in Europa, dat weet toch iedereen? Dus: wil België de weg vrijmaken van Zaventem tot Brussel? O, er rijden nog andere auto’s in België? Daar gaat jullie regering toch geen probleem van maken? Voor een keer dat Zijne Hoogheid naar jullie land komt.

Kunnen zijn vrouwen ongestoord winkelen in de Nieuwstraat? O, het is dan zaterdagochtend? Ja goed, mevrouw Kabila maakt daar geen onderscheid in. Duty first. Het is toch maar voor een uurtje dat jullie de Nieuwstraat zullen ontruimen.

Intussen wil Zijne Excellentie best de hand schudden van jullie premier, die aardige met dat duivelsbaardje. Voor het oog van de camera lachen en elkaars handen pompen. Als jullie premier het een beetje handig speelt, houdt hij daarbij zijn cheque tussen de vingers verborgen, dat bespaart ons een gênant moment.

’s Avonds wil het echtpaar Kabila ter afsluiting iets gaan eten in de beroemde Beenhouwersstraat, waar die Johan Verminnen zo mooi over kan zingen. Ja, die kennen we in Congo, hoor. Dus: met de wagen door de Beenhouwersstraat met escorte en al en … wat zegt u? De Beenhouwersstraat is te smal? Maar dan verbreden jullie die straat toch gewoon? Wat is dat nu voor onzin? In Congo doen we daar niet zo moeilijk over, hoor.

 

 

Al dat gedoe kietelt de witte ridder in mij. Zo'n arrogantie houd je toch niet voor mogelijk? Hoewel we dit beleven, moeten we dit niet aanvaarden.We gaan ons toch niet de les laten spellen door een boertige buitenlander, toevallig president van een bananenrepubliek? Dat hij oprot: randdebiel!

Vervang nu Kabila door Trump en Congo door Amerika. Einde oefening. Have fun.