De post in 2017

“Geachte heer Rombout,

 

 Onze postbode, Jan Van Loock, bood zich deze ochtend vergeefs bij u thuis aan, aan de Eeuwige Jachtveldenlaan nummer zes. Hij had voor u een aangetekende zending bij. Uiteraard was u niet thuis, want om negen uur ’s ochtends zit u al lang en goed op de trein naar Brussel, waar u zelf voor uw broodnodige centjes moet werken. Dat begrijpen wij volkomen. 

 

Wij vinden het net zoals u godgeklaagd dat tal van firma’s, advocaten en rechtbanken om de haverklap aangetekende zendingen sturen, zonder rekening te houden met de werkende mens. Vroeger was er altijd wel iemand thuis, maar in deze tijden waarin de regering iedereen zo lang mogelijk aan het werk wil houden, is dat niet meer zo vanzelfsprekend. Dat kietelt de witte ridder in ons.

Niet zo lang geleden, staken wij een kaartje in de bus, waarop stond dat u de brief op ons kantoor kunt ophalen, zonder erbij te vertellen of het bericht al dan niet belangrijk was.

Wij, de posterijen, waren toen nog een beetje van gisteren, en meldden in kleine lettertjes dat u de zending best niet dezelfde dag komt halen. Zelfs niet de dag erna voor elf uur, want onze postbode bracht zijn brieven niet meteen binnen. Bijkomend effect: U bleef daarbij een paar dagen in het ongewisse van wie die brief kwam, hoewel de reactietermijnen, die in dat soort brieven helaas veel wordt gebruikt, wel beginnen te lopen. Hoewel u dit beleeft, hoeft u dit niet te aanvaarden.

 

In vroegere tijden vonden we het normaal dat u vervolgens verlof nam om die brief op te halen, want u begrijpt dat wij zelf om vier uur naar huis moeten om onze kindertjes van school te halen. Onze dienstverlening is de laatste tien jaar nochtans merkbaar verbeterd zodat onze collega die geen kineren moet ophalen op dinsdagavond open houdt tot half zes. Mits halsbrekende toeren vanuit Brussel haalt u dat nog net. s’Ochtends waren we natuurlijk niet voor tien uur  open, die kindertje, weet u wel? De kans is bovendien klein dat u dacht die brief te komen halen voor u naar het werk ging? Want dan komt u toch hopeloos te laat?

 

Welnu, in 2017 hebben wij een fantastisch project voor u klaar. In een naïeve poging een druppel te plengen in de Kalahari denkt de post voortaan met u mee en dragen wij zorg dat u zich niet meer hoeft te verplaatsen voor een aangetekende zending. Voortaan logt u in met uw gegevens, die bij ons al lang bekend zijn, u  vermeldt uw paswoord, u kruist een paar hokjes aan, en kijk, onze  postbode, Jan Van Loock, dropt de brief al de volgende dag in uw bus. Wij sturen een bevestiging naar de firma die zo nodig uw akkoord moest hebben, en klaar is kees. Geen onnodige wrevel meer.

Wij hopen, mijnheer Rombout, dat wij daarmee uw dag een beetje meer hebben ingekleurd.

 

Vriendelijke groet van uw postkantoor,

De postmeester”

Noot van de heer Rombout: Is dat nu zo moeilijk?

 

Tweede noot van de heer Rombout: dit artikel werd geschreven in een spontane opwelling van onmacht. Het toeval wil dat dezelfde dag in de krant stond dat de post overweegt om aangetekende zendingen inderdaad digitaal aan te brengen, zij het met de Identiteitskaart als sleutel. Dit was dus een voorspelling avant la lettre. (sic)