De wereld van Sophie

Midden oktober heeft Sophie Dutordoir, nieuwe Ceo van de NMBS, ferm haar gedacht gezegd in de Kamer. Het knetterde twee uur lang en dat was zeker niet alleen omdat Sofhie alles van elektriciteit kent. Met deze vrouw wordt het beslist anders. Menig NMBS-er ervaart haar als de langverwachte frisse wind, en ik beken: dat kietelt de witte ridder in mij.

"Een rigoureus beheer van het ons ter beschikking gestelde geld. Focus op de klant. Medewerkers sensibiliseren rond één visie. Een bijna militaire hiërarchie in een systeem van lege dozen (Sofhie verkoos het begrip silo)." Dat soort schoten voor de boeg.

Of nog: "Spoorwegmensen spreken niet met elkaar. Ze hebben niet de gewoonte hun baas te zien. De informatica is onbestaande of ouderwets. Het directiecomité heeft voor het eerst samen steak friet gegeten."

Ik neem aan dat ze daar ook uit een plastic bekertje water dronken en hebben gepunt voor ze het gebouw verlieten.

Hoewel ik dit beleef, wil ik dit aanvaarden. Ik heb deze oorlogsverklaring tegenover de politieke broodheer echter al enkele keren gehoord, zij het minder overtuigend. In het Mexicaanse leger dat we samen vormen, behoor ik tot dat segment soldaten dat dingen verplaatst zonder te weten waarom. Gewoon omdat daar slimmere mensen voor verantwoordelijk zijn. Ik merk schouderophalend hoe creativiteit en verantwoordelijkheid onderaan uit het systeem wegsijpelen, gewoon omdat bovenaan het harnas wordt aangeschroefd. Het nummer van mijn bureau is zo bijvoorbeeld al minstens zes keer veranderd, maar niemand is mij ooit de nieuwe structuur komen uitleggen. Tenzij het over die ene brief gaat waarin stond "dat ik blijf zitten waar ik zit".

Goed, ik maakte nog de tijd mee dat we drie dagen nodig hadden voor een fotokopie, omdat de man met de juiste paraaf een dag afwezig was. Het gaat intussen wat vlugger, dank u. De maaltijden zijn beter en gezonder, we mogen meer zelf beheren. Sinds twee jaar hoef ik geen checklist meer te raadplegen om verlof te vragen. Alleen thuiswerken: nah, liever niet. Control muss sein.

Ik heb altijd gedacht dat niemand in staat zou zijn het hele systeem te doorgronden, laat staan te verbeteren. Het kostte u een bevalling van slechts negen maanden, maar toch lijkt u te weten wat er verkeerd gaat. U bent er, blijf nu even.

Ik ben totaal mee. Ik wil geloven in de wereld van Sophie waarin ge-wi-fi-de treinen op tijd rijden, collega's met elkaar praten en ideeën niet noodzakelijk moeten sterven in een ideeënbus. Waarin de trein een voertuig wordt met visie, die we voelen zinderen in onze aderen, opdat we respect krijgen van de mensheid in dit land, gewoon omdat we iedereen uit de smurrie trekken van een dichtslibbende maatschappij. We hebben tot 2022 om dat zelf te doen.

In een naïeve poging een druppel te plengen in de Kalahari, wil ik u, wanneer u bij toeval, bij mij op de werkvloer zou terecht komen, u gerust bij de voornaam aanspreken. Geen twee jaar geleden zou ik daarvoor in de boeien worden geslagen. Dank u, Sophie.