Het infarct van Vlaanderen

Waar is de tijd dat we de wereld wilden verbeteren? Dat we in onze 2CV stapten voor Leuven Vlaams? Of tegen kernraketten? Of, in het wit, voor de veiligheid van onze kinderen? Dat we ons verbolgen toonden over dictaturen in de wereld? We naar de maan keken? Naar Mars?

Ach, onze blik zocht constant de horizon der dingen. We waren zo nietig. Zo onbelangrijk, inwisselbaar. Bewust van onze kwetsbaarheid, vergeven van idealen. De witte ridder in mij werd constant gekieteld.

In 2017 hebben we geen zuurstof meer om idealen te koesteren. We hebben plots heel andere, wurgende zorgen. In 2015 wordt in België 20,7 % van de bevolking getroffen door risico op armoede. 15,5 % verdient niet meer dan 1.115 € netto/maand (alleenstaande) of 2341 € (gezin met 2 kinderen jonger dan 14).*

In 2016 stonden 370 701 personen geregistreerd met schuldoverlast. (consument- en hypothecaire kredieten. Niet: energie, telecommunicatie, gezondheid …). Iets minder dan de helft daarvan betaalt zijn schulden terug via schuldbemiddeling. In 2015 klopten 115.000 mensen aan bij het OCMW. Een derde daarvan is minder dan 24 jaar.

In 2016 gaf 21,5 % van de Belgen toe dat ze moeilijk tot zeer moeilijk rondkomen. Een kwart Belgen verdient te weinig om op reis te gaan. Dat is subjectieve armoede.

Het zijn enkele krantenkoppen die ik dit jaar las. Uiteraard kun je het ene cijfer niet bij het andere optellen, vermits sommigen in zeven sloten tegelijk lopen, maar daar staat tegenover dat de armoedegrens niet door een strakke lijn wordt bepaald, maar door een grijze, overvloeiende zone. Velen zitten met hun knieën nog niet in de cijfers, maar wel met het water tot de lippen.

Toch zijn er die tot de lippen in het geld zitten: Publifer, Samusocial, Panama Papers,  Swisleaks, Luxleaks, zitpenningen in intercommunales, … het hield niet op. Wij geven blijkbaar onze stem en ons geld aan mensen die ons bedriegen. Die vinden dat wij boven onze stand leven.

Bedrijfswagens worden duurder. Arco doorgeschoven naar de gemeenschap. 0,15 % heffing op effectenrekeningen (750 euro voor een koppel, de gebruiksaanwijzing om te ontduiken circuleert vrolijk rond). Vennootschapsbelasting verlaagd. Bedrijven mogen winsten en verliezen per dochteronderneming cumuleren. Hoera, niemand winst!

Flexijobs, interims en betaalde vrijwilligers blijken de jobs, jobs, jobs van de regering te beconcurreren. Statutaire jobs verdwijnen. Zondag- en nachtarbeid wordt geïnstitutionaliseerd. Pensioenleeftijd omhoog, bedrag omlaag. De taks-schift blijkt een lege doos. De huur wordt geïndexeerd, kinderbijslag niet.

Werkloos boven vijftig, allochtoon zonder diploma, vluchteling zonder dak, gepensioneerd zonder appeltje, alleenstaande ouder met kind, huurder met wurgende woonlast, op straat zonder deken: het zal je maar overkomen, maar achteraan de rij is ruim plaats.

Buiten de deur leven we met een verkeersinfarct. Kunst, cultuur, sport en onderwijs worden afgebouwd. Belgische politiek begint te lijken op communistische vierjarenplannen. Resultaat moet er zijn, daarna mogen anderen puin ruimen.

Hoewel ik dit beleef, moet ik dit niet aanvaarden. In een naïeve poging een druppel te plengen in de Kalahari, stel ik een ultimatum voor. Vanaf 2019 regeert u zonder mijn stem.

Algemene Statistiek Belgium bepaalt deze gegevens op basis van inkomen, werkintensiteit en ernstige materiële deprivatie.