Het is weer koekenbak

Het is weer Couckenbak is het pijnlijke tribuut aan Vlaanderens Golden boy, die niet ophoudt met roepen dat hij de American Dream waar maakt. Het door hem eindeloos geplugde liedje was in Vive Le Vélo nog een frisse onderbreking, maar komt nu behoorlijk de strot uit bij elke poging van de Oostendse keizer om de camera te hacken. Hoewel ik dit beleef, moet ik het niet aanvaarden

Wat bezielt zo’n industrieel om en grand public doorlopend de Jan Klaassen uit te hangen? Hij zette ooit de hele BEL-20 een neus, toont zijn middelvinger aan de fiscus, maar hengelt doorlopend naar applaus. Als een Vlaamse Bill Gates sponsort hij al wie er om verzoekt op voorwaarde dat je hijgend van genot aanschuift in zijn farandole. Café Corsari deed een poging de man zijn eigen show te geven, wat gelukkig pijnlijke televisie was. Le bonhomme Coucke heeft wel lef en présence, maar is geen geboren talent. Hij heeft intussen blijkbaar zelf dat inzicht verworven, want tot op vandaag is er geen TV-Coucke in de maak.
Grootheidswaanzin loert om de hoek, wanneer de man zich lanceert als privaat OCMW. Dat kietelt de witte ridder in mij. Samen met zijn dochters (7 en 11) oordeelt hij aan de ontbijttafel over het lot van de slaaf van de dag. Wie zullen we deze keer een brokje toesmijten? Laat het nog ingegeven zijn door een edele inborst, of dat je als rijk geborene je kinderen mores wil leren, maar moet dit echt in de pers, op tv, aan de grote klok? Zelfs Filip en Mathilde houden dit ritueel binnenskamers. Edelmoedigheid is voor jezelf, niet voor de wereld.
Dit is geen hetze tegen Coucke, want hij is de kwaadste niet. Verder dan de farandole, wat zingen en blij zijn, gaat het niet. Aan meningen doet hij niet, behalve de zijne. Onschuldig volksvermaak. Letterlijk.
In een naïeve poging een druppel te plengen in de Kalahari, wil ik het opnemen voor de vergeten pion in dit verhaal: de arme sloeber. Hij, die braaf naar de aalmoes moet gluren. Hij, op de drempel bij Coucke, ook overal elders waar stukjes van de koek (pun intended) in de leeuwenkuil worden gesmeten.
Dat armoede sluimert in Vlaanderen, en het plots zal pieken, ik vrees dat het slechts een kwestie van tijd is. Het gezin, de module die decennia lang de basis vormde voor ons maatschappelijk bestel, heeft afgedaan. Ikke, moi, myself. Koppel dit aan het feit dat onheilspellende berichten zelfs het fatsoen niet meer hebben om één na één te komen, en je weet dat het zwaarste nog moet komen. Elke dag een nieuwe lading: elektriciteit, advocatuur, waterfactuur, cultuurtickets, schoolkosten, benzine en minachting: omhoog. Inkomen, pensioenen, index, respect: omlaag. Onze eigen beleidsmensen maaien ons vlijtig de benen van onder het lijf. Heelder bevolkinslagen trappelen onder de waterlijn, met een rietje happend naar lucht, klaar om vermoeid naar de bodem te zakken.
Alleen red je het niet. Oud red je het niet. Gekwetst red je het niet. En dan is het plots koekenbak.