Twee oogbollen zo blauw

Nu het EK voetbal is afgelopen, wil ik mijn duit in het zakje doen. België heeft een verzameling wereldspelers, die de pech hebben niet te worden geleid door een wereldcoach. Het grootste verwijt aan Moi-je Wilmots.: hij heeft geen kaas gegeten van tactiek. Het grootste compliment: hij is een goede People manager. Hoewel ik dit beleef, moet ik het niet aanvaarden.

Naar mijn gevoel zijn beide kwalificaties juist. Wilmots bezit zowel dat gebrek als die kwaliteit. Ik doe echter niet mee aan Wilmots-bashing. Dit brood lag immers al jaren in de mand. Even het geheugen opfrissen. Na zijn spelerscarrière kreeg Wilmots een kans bij Schalke, maar werd opzij geschoven voor grover geschut. Sint-Truiden pakte het voormalig club-icoon binnen tot er moest gevoetbald worden. Wilmots culmineerde toen de jobs van trainer, manager en senator. Faut le faire.

Ongetwijfeld praatte hij zich toen op de stoel van assistent-coach bij de Nationale ploeg. In die tijd was men al blij dat die stoel überhaupt bezet geraakte. Toen René Vandereycken, Frank Vercauteren, Dick Advocaat en Georges Leekens zich om beurten onmogelijk maakten, viel de functie in de schoot van de laatste der Mohikanen: Kampfschwein Marcus.  Met zijn witte hemd in weer en wind, werd hij het ideale baken, als levend vaan. Het is niet zijn fout dat de ploeg goed speelde.

Neen, de ware schuldige is de Bond.  Meervoud. Niet de politieke krokodil die zich voorzitter noemt, maar het vermolmde, kijvende, tsjeverige lichaam daarachter, dat nooit, maar ook nooit een beslissing neemt met het algemeen belang voor ogen. Na Brazilië stapelden de hilarische blunders zich op. Je verwacht zoiets bij Jordanië of Nigeria, maar -heeft u goed meegeteld?- vijf bondscoaches in vijf jaar? En nu maar jammeren dat er moet bespaard worden.

Wie nu? Die vriendelijke gast met zijn toffe krulletjes, die een tegengestelde mening de strot overbijt? Neen, die ligt aan de leiband van zijn voorzitter, tevens co-voorzitter van de bond. Algemeen belang? Come again! Van Gaal, de grapjurk bij uitstek? Fellaini zal lachen. Dat kietelt de witte ridder in mij.

 

In een naïeve poging een druppel te plengen in de Kalahari doe ik een voorstel. Ik resumeer: niet onbetaalbaar, gezag uitstralen, iets van voetbal kennen, er beleefd over kunnen praten. Welnu, in de Panenka-uitzendingen zag ik zo iemand: geen polonaise aan zijn been, rechtuit, iemand met resultaten, zij het op lager niveau dan internationaal. Maar dat hadden alle vorige trainers, op die advocaat na, ook niet echt. Mijn kandidaat: Dennis Van Wijk. De autoriteit in levende lijve.

Hij heeft alvast één ding voor op al die andere: hij bezit twee oogbollen van verschillende kleur. Het valt niet op, tot je het de eerste keer merkt, dan kan je er niet meer naast kijken. Dat heeft zijn voordelen: terwijl hij met het ene loeikwaad kan kijken naar Lukaku die zijn kans mist, geeft hij met het andere een vriendelijke knipoog naar Courtois voor de save van daarnet. Ik bedoel: zo iemand.  Maar ’t is natuurlijk weer een Hollander die geen woord Frans spreekt.