C.J. Tudor

De terugkeer

3 sterren

De Terugkeer is de waardige opvolger van De Krijtman, een debuut waarmee Caz Tudor alle thrillerlezers heeft verrast. De schrijfster uit Noord-Engeland stelde daarmee hoge verwachtingen, die de opvolger echter niet kan bevestigen. 

Joe Thorne keert terug naar zijn geboortedorp Arnhill, een mijnwerkersstadje in de buurt van Nottingham, de streek waar Tudor is opgegroeid. Arnhill heeft alles van een dodemansstadje waar echt niets te beleven valt. Toch merkt de lezer dat Joe een plan heeft, want hij werkt zich in als leraar bij de school waar hij vroeger leerling was en hij gaat wonen in een krot, waar twee moorden zijn gebeurd, met als medebewoners een nest ratten.

Doordat hij zich spontaan ontfermt over een leerling die wordt gepest, krijgt hij een open deur naar zijn eigen verleden. De pester is immers het rijkeluiszoontje van een vader die het verleden van Joe beheerste. En wordt dus door de schooldirectie de hand boven het hoofd gehouden. 

Daarmee zitten we volop in het verleden van Joe, waardoor stilaan zijn motief wordt ontvouwd. Hij heeft een onduidelijk wraakgevoel op Stephen Hurst, de leider van de jongensbende waar ook Joe toebehoorde. Joe had destijds gevoelens voor Marie, het mooiste meisje van Arnhill, en dat scheen te klikken, tot Hurst er zich mee bemoeide. 

Langzaamaan krijgen we nog andere duistere gaten uit het verleden van Joe te horen. Hij had een zusje, dat altijd met een pop rondliep waarvan de ogen letterlijk aan een zijden draadje hingen. Zijn zusje is verongelukt, samen met zijn vader, maar kort daarvoor was ze twee dagen spoorloos verdwenen. Joe, die een heel goede band had met zijn veel jongere zusje, was na de verdwijning zichzelf niet meer. Ook het zusje was haar levensvreugde kwijt. Sindsdien loopt Joe met een kanjer van zelfverwijt. De bende van Hurst en de mijnenschachten aan de rand van het dorp hebben daar alles mee te maken. 

Tot slot is Joe zelf niet vrij te pleiten van alle zonden. Hij is gaan lopen voor speelschulden, waardoor Gloria, de kortgerokte maar meedogenloze money-collector, regelmatig door het verhaal fietst.  

Uit alle poriën van dit verhaal druipt de moedeloosheid, de armoede, de zwartgalligheid. Daarvoor is de setting in Arnhill uiteraard ideaal. Maar het maakt dat de lezer totaal geen voeling heeft met het hoofdpersonage, zodra duidelijk wordt wat zijn bedoelingen zijn. Hij is noch held, noch slachtoffer, eerder een gids voor en door het verleden van Arnhill, dat wel uitvoerig naar voor komt. In het tweede deel van het verhaal haalt Tudor plots een paar trucs uit de doos, waardoor het plots heel snel gaat. Ze heeft op het einde wel degelijk enkele verrassingen in petto, maar het is te laat om de neerslachtigheid van het verhaal te redden.