Jo Nesbo

Het mes

4 sterren

Boeken van Nesbo, met Hary Hole als hoofdfiguur, halen steevast vier en meer sterren. Dit boek vormt daar geen uitzondering op. 

De manier waarop Nesbo zijn Hole inpakt in het imago van zwaarbeproefde held die zijn analytisch denktalent bedwelmt onder liters alcohol is geen literaire originaliteit, maar werd zelden zo overtuigend gebracht. 

Dit keer heeft Hole het goed te pakken. Zijn liefde voor het leven, Rakel, heeft hem voorgoed verlaten en woont alleen. Rakel is zowat de enige die tot Hole kan doordringen.

Na zo’n drie dagen buiten strijd te zijn geweest door een van zijn legendarische zuippartijen, krijgt Harry telefoon van zijn bureau: het ondenkbare is gebeurd: Rakel is neergestoken in haar woning. Uiteraard wordt het Harry verboden het onderzoek te leiden, vermits hij zelf betrokken is. Dat glijdt dan weer als water over de koppigheid van de inspecteur, die dan maar vanaf de zijkant het onderzoek voert, simultaan met het officiële. 

Het duurt niet lang voor hij aan zijn Nemesis denkt: Svein Finne, de seriemoordenaar die er op uit is zich zoveel mogelijk voort te planten.  Hij speurt hem op en krijgt hem tamelijk vlot achter tralies. Finne is echter niet voor een gat gevangen, en samen met zijn advocaat brengt hij de politie van Oslo in diskrediet, zodat ze hem moeten vrijlaten. Finne heeft immers een ijzersterk alibi en wist dat zo uit te spelen dat zijn natuurlijke vijand Hole midscheeps wordt geraakt. 

Harry Hole heeft dus nog altijd het probleem over wie dan wel de échte moordenaar van Rakel is. Met zijn no-nonsens aanpak loopt hij met vuile voeten door het officiële onderzoek en kan hij van zowat iedereen gunsten verkrijgen, gewoon omdat hij Harry Hole is.  

Tot zijn verbijstering wijzen zijn bevindingen naar één duidelijke moordenaar: hemzelf. Het is zijn bloed, zijn DNA, zijn onbestaand alibi. Kan het zijn dat hij zijn levenslange vriendin heeft vermoord, uit jaloezie, en dit zich niet meer kan herinneren vanwege zijn legendarische alcoholverslaving?

Vele thrillers zouden hiermee eindigen. Nesbo begint er dan pas aan. Hij laat Hole alle mogelijkheden onderzoeken, wat de plot naar Afghanistan brengt en het onderzoek betrekt van post-traumatische storingen bij Noorse militairen, die nu in de moderne samenleving wonen. 

Nesbo bouwt aan het imago van Hole, die voor een norse bink toch over een behoorlijke dosis medeleven beschikt. In het boek komt trouwens geen enkel personage dat niet helemaal is uitgewerkt met heden en verleden. De verbindingen tussen deze personages zijn immers cruciaal om de plot te begrijpen, ja om het bewijsmateriaal van Hole te doorgronden. Nesbo gebruikt dan ook dik 500 pagina’s , maar dat stoort niet: het is smullen geblazen voor wie mee wil denken met het analytisch vermogen van de auteur, en dus Hole.  De literaire kracht van Nesbo, zijn kunde om een verhaal aan te dikken zonder de rode draad te verliezen, wel, dat is het werk van een van de beste schrijvers ter wereld. Dit zou verplichte lectuur in alle scholen moeten worden. Minus het drankgebruik natuurlijk.