Jane Harper

Verlaten

5 sterren

Nathan en Bub Bright staan samen bij het graf van de veedrijver. Dat is een houten kruis in het zand in The middle of nowhere- Queensland, Australië. Het is een plaatselijk mysterie, want niemand, niemand verlaat zijn auto om in zijn eentje rond te lopen onder de meedogenloze zon. Niemand. Zeker niet ervaren boeren zoals Nathan en Bub, of hun broer Cameron. 
En toch staan ze bij een tentzeil, waaronder het levenloze lichaam ligt van Cameron … die zijn auto heeft verlaten en in één dag stierf aan uitdroging. 

Het lijk wordt opgehaald per helikopter. Er komt één politieofficier de vaststellingen doen. Er werd geen geweld gepleegd. Nathan en Bub keren weer naar de boerderij, vijftig kilometer terug. 

Op de boerderij heb je de familie: de moeder van de broers, de weduwe van Cameron en hun twee kinderen, de voorman, twee backpackers, en Xander, de zoon van Nathan. De vader van de broers is gestorven. Hij regeerde met ijzeren hand.

De dood van Cameron wordt verwerkt, zonder veel vragen te stellen. In de keuken hangt zijn schilderij van het graf van de veedrijver. Cameron zal worden begraven op de hoeve, de dag voor kerstmis. Waarna de familie in één ruk overgaat tot het vieren van kerstmis.

Veel meer gebeurt er niet in dit boek. Toch is het allesbehalve saai. Daarvoor moet je mee zijn in de wereld van de Outback, met zijn onverbiddelijke regels. Je vertelt altijd tegen iemand naar waar je gaat en wanneer je denkt terug te zijn. Of je zet je naam in het logboek. Je verlaat nooit je auto, waarin je proviand hebt voor een paar dagen, in de koeler. Je biedt nooit géén hulp. 

Toch is dat laatste waartegen Nathan heeft gezondigd. In een opwelling liet hij ooit zijn schoonvader achter in de woestijn, iets wat de gemeenschap hem nooit heeft vergeven. Nathan werd daarmee de paria van de familie, in tegenstelling tot Cameron, die met iedereen overweg kon en gold als de modelboer, die zijn zaakjes in orde had. Nathan verloor er zijn vrouw bij, in een dwaze echtscheiding, maar tot zijn eigen stomme verbazing komt zijn 16-jarige zoon Xander hem opzoeken. 

Nathan voelde zich ook aangetrokken door Ilse, het meisje van het dorpscafé, maar na een onstuimige nacht werd hij vervolgens de paria van het dorp, waarna Cameron haar inpikte en tot zijn vrouw maakte. 

Het tweede deel van het verhaal zoekt Nathan de ware toedracht van de zaak uit, zonder zich nu echt politieman te voelen. 


Want dit is de grote kracht van de vertelkunst van Jane Harper. De wetmatigheden van de Outback, met de daaraan verbonden verplichtingen en beperkingen, worden je lepeljtesgewijs toegediend. Detail na detail maakt dat je elke keer de volgende bladzijde haalt, want hier lijkt nooit iets te gebeuren. Voor alles is een uitleg en als dat uitzonderlijk niet het geval is, dan wordt er gesuggereerd dat je de vraag beter niet kan stellen. Als lezer word je gedwongen in de denkpatronen van de locals, denk je zoals hen. Pas wanneer je daarin mee bent, kun je het einde helemaal begrijpen. 

Een verhaal waarin het trage ritme voor een keer een bondgenoot is voor de lezer. Waarbij je gaandeweg eerbied krijgt voor dit barre leven aan de andere kant van de wereld en waarbij je nooit, nooit iemand achterlaat. Of uit je auto komt. Het einde komt als een mokerslag. 

Voor mij de verrassing van het jaar.